Terug in de buurt waar Ray opgroeide als kind

“Het voelt hier als thuiskomen”

Ray is terug waar hij vroeger woonde: in de Zichten. Maar nu in een splinternieuwe woning, samen met vriendin Sharon en zoon Giovanni. Ze wonen er nu al met veel plezier. “Het voelt als thuiskomen.”

“Let niet op de rommel,” zegt Sharon, “we hadden gisteren een feestje. Iedereen die heeft geholpen met verhuizen was er. Heel gezellig!” Het valt reuze mee met de rommel, alleen de tafelgrill staat er nog. Verder ziet het er lekker bewoond uit. Ray en Sharon kregen op 9 februari de sleutel en ze trokken er binnen twee weken in. “We hebben het snel gedaan. Alleen de vloer leggen zat tegen,” zegt Ray.

Vietnamese loempia’s

Het huis is voor hen een grote vooruitgang. Ray: “Ik woonde in een kleine maisonnette op de 3e verdieping met een schuine kap. Niet fijn met een grote hond en een zoon die vaak kwam.” Maar vooral de vertrouwde grond van de Zichten vindt hij fijn. “Ik ben geboren op de Middenstede, maar vanaf mijn 5e woonde ik op Steenzicht. Daarna heb ik op verschillende plekken gewoond, ook aan Ruimzicht, en op de Toscaninistraat in Waldeck. Het is fijn om terug te zijn in de Zichten. Ondanks de veranderingen voelt de buurt vertrouwd. Het karretje met Vietnamese loempia’s stond er al toen wij nog kinderen waren. En bij de supermarkt werken nog dezelfde vrouwen als 10 jaar geleden. Op straat kom ik ook veel bekenden tegen. Daardoor voel je je thuis.”

Alles nieuw

Voor Sharon is het ook een geluk. “Ik kom niet uit de Zichten, maar wel vlakbij. Ik woonde eerst op de Hengelolaan en daarna op de Beresteinlaan, dus het voelt voor mij ook als thuiskomen. Toen ik weg was bij mijn ex, heb ik een jaar bij mijn ouders moeten wonen. Ik kon geen eigen huis vinden. Daarvoor woonde ik in een oud huis met een slechte riolering. Hier is alles nieuw, heerlijk!” Het stel wilde graag iets voor hen samen. “We kennen elkaar al lang, want we zaten op dezelfde basisschool, en jaren daarna zagen we elkaar wekelijks bij het darten. Maar pas later kregen we een relatie.” Ook Ray’s zoon Giovanni is tevreden. “Dit is een fijn huis,” zegt hij. “En ik ken de buurt ook al van jongs af aan.”

In orde

Ze reageerden zelf op dit middenhuurhuis via Staedion en zijn zeer te spreken over hoe het allemaal is gelopen. Ray: “De communicatie met Staedion is fantastisch. We hebben veel verschillende medewerkers gesproken en ze zijn altijd bereikbaar. Uit eigen beweging vroegen ze of alles goed ging. Toen we een lekkage hadden boven het raam, is dat direct opgelost, bouwbedrijf Heijmans kwam meteen. En ook zij vroegen later nog of het in orde was. Echt top.” Ook de inzet voor de wijk vindt hij goed. “Staedion wil graag de harmonie in de buurt bewaren. Daarom is het goed als bewoners terugkomen naar hun vroegere stek.”

Grote honden

Om hen heen wordt nog stevig gebouwd. “Je hoort er niks van door die dikke muren en ramen,” zegt Sharon. “Het is wel leuk dat het langzaam bewoond raakt. Het huis naast ons is nu ook bewoond, door lieve mensen. Wij hebben twee grote honden en we hebben meteen gezegd: als je er last van hebt, bel aan. Zij zeiden hetzelfde, want ze hebben een klein kindje. Maar je hoort echt niks.”

Drukker

Ze hebben het er nu al naar hun zin en kijken uit naar de toekomst. Sharon: “Het wordt nu drukker om ons heen. Ik ben benieuwd hoe het straks wordt. Maar de winkels komen terug en het Museumlab van Museon-Omniversum Zuidwest blijft aan Het Zicht, dat is leuk.” Eén dingetje vinden ze minder fijn. “Soms kijken voorbijgangers met hun neus tegen het raam naar binnen. En als ik de voordeur opendoe, kunnen de honden zo naar buiten schieten. We willen graag een hekje, en ik denk dat alle buren in dit rijtje dat straks fijn zullen vinden. Daar gaan we eens naar informeren.”

Please accept marketing-cookies to watch this video.